Het eenzame graf
Op 1 of 2 november, ik weet het niet meer, heb ik een schrijnend TV-moment gezien. Een man in een kist wordt ten grave gedragen, twee beroepsbegeleiders stappen naast hem. Eén eenzame man volgt de stoet van niets. Verder niemand. Het is zielig. Zelfs in de dood is de eenzaamheid groot. Het tafereel zet me aan om volgende tekst in “Welzo” te publiceren. Van wie deze tekst is, weet ik niet.

Het lot van de eenzame mens, ik zal het weten. Iedereen gaat dood, jij gaat dood, ik ga dood, soms pijnlijk, soms kort, soms onverwacht, iedereen gaat dood. Maar er zijn mensen die sterven voor ze dood gaan, ze sterven in eenzaamheid, ze sterven de eenzame dood. Het ontwijkende eenzame lot kan ook over jouw schouders vallen. Ook jij kan dood gaan, soms pijnlijk, soms kort, soms onverwacht. Het is het gedacht dat je bang maakt, dat ook jij kwetsbaar bent.

Eenzaamheid
Je kunt alleen zijn, zonder eenzaam te zijn. Je kunt ongehuwd zijn en je heel gelukkig en geborgen voelen. En je kunt gehuwd zijn en met duizenden mensen samen en je toch verschrikkelijk eenzaam weten.
Eenzaamheid is een morele kwaal, die niet te genezen is met de mensen zo maar op elkaar te plakken. Meer dan ooit zitten de mensen dicht opeen in flatgebouwen, in wuinkelstraten, superbazars, cinemazalen, dansgelegenheden en vakantieoorden. En juist daar wordt de eenzaamheid drukkender en veel scherper aangevoeld.
De eenzaamheid, die zoveel mensen vandaag teistert, groeit uit een diepe geestelijke leegheid, uit onzekerheid, uit een niet geborgen zijn. Ook de meeste psychiaters staan hier machteloos en vele mensen hebben geen geld voor een psychiatrische behandeling.
Er wordt wat verlichting geboden, maar zelden genezing. De therapeut heeft over de grondoorzaken van de moderne eenzaamheid geen macht. Deze zijn van zuiver geestelijke aard en hier moet de mens op de eerste plaats zichzelf genezen. Het gaat om geest en hart, om geestelijke geborgenheid, die alleen maar mogelijk is in een sfeer van echte liefde. Maar in de mate dat men zijn hart verkocht heeft aan een hoop materiële luxeprullen, schijnt men onbekwaam te zijn in dit soort liefde. Men is bang geworden voor stilte. Men zoekt in de duisternis, in de verdoving. Men is nergens meer thuis. Men staat overal buiten, in de kou. En men kan niemand meer geborgenheid bieden, niemand meer herbergen.
(Raad eens van wie deze tekst zou kunnen zijn ! Afgekort is het BZN)

Als je eenzaam bent

Als je eenzaam bent
en de wereld heeft zich tegen je gekeerd,
geef me dan de tijd om je wilde hart te temmen.

Als de muren op je af kunnen komen
en het moeilijk is om rust te vinden,
als de dagen donker worden
en je het niet meer ziet zitten,
laat mij dan degene zijn die je belt.

Als je eenzaam bent
en een trouwe vriend is ver te zoeken,
je in een doodlopende weg gekomen bent
en demonen lopen door je hoofd,
hoop en dromen ver te zoeken zijn
en de dag een opgave wordt,
laat mij dan je zorgen verlichten.

Als je valt zal ik je opvangen,
help je overeind en neem je bij de hand,
als je denkt dat je het niet meer redt
zal ik je hart verlichten.
En als je voelt dat je tranen komen,
laat ze stromen.

JE STAAT NIET MEER ALLEEN.