Antennes tegen drugs

Geestesarmoede, do(e)mdenken, drugs...

Wist je dat er in Zuid-Oost-Vlaanderen een ‘Provinciaal Intergemeentelijk Samenwerkingsverband aangaande Drugpreventie’ bestaat? Welzo trok naar dit PISAD: een eigentijds initiatief tegen een eigentijds probleem.
Drugs waarom? Drugpreventie waarom?

Stress, depressie, burn-out ... er zijn al bossen papier volgeschreven over deze eigentijdse kwalen. Ze kwamen waarschijnlijk vroeger ook voor, zij het in mindere mate en nog onbenaamd. Of ze lagen meer verborgen onder een stoflaag van taboes die gelukkig grotendeels weggeblazen is.

Onzekerheid is knaagdier

En toch groeien de psychische en fysische problemen in onze hedendaagse samenleving als hoogopgeschoten onkruid waartussen het vaak moeilijk wordt de gezonde ( maar eveneens bedreigde ) planten te vrijwaren van overwoekering. Niemand is er vrij van. Het sociale bindweefsel is losgekomen, en dat brengt in alle geledingen onzekerheid mee. Onzekerheid is een knaagdier. Ook als je bovenaan de ladder staat kan je daar afgeschud worden door ziekte of sociale of psychische tegenslag. Onze samenleving is op al deze vlakken zeer kwetsbaar geworden. Vaak " on-menselijk " omdat het menselijk draagvermogen genegeerd wordt. Niets staat nog vast, alles verandert razend snel, en dit in functie van wat allemaal : productie, kostprijs, winst... En niet iedereen heeft even snelle benen. De prestatiemaatschappij is steenhard, en de eisen om " er te komen " enorm hoog. Zeker als je ( m/v ) tot de top wil behoren. Carrière maken, macht hebben, veel geld verdienen...het spreekt heel veel mensen aan. Maar niet iedereen is er intellectueel, fysisch of financieel toe in staat om dat op eigen kracht te bereiken. Daar zitten dus sowieso al verschillen.
Bovendien is het, van hoog tot laag, een bikkelharde strijd om overeind te blijven en promotie te maken. De werkloosheid zit weer in de lift. De schrik en onzekerheid op de werkvloer zit er constant goed in, want ook de grootste bedrijven kunnen klappen krijgen, en winst maken heeft overal voorrang. Van het personeel wordt het uiterste gevraagd. Men moet mobiel zijn in tijd en verplaatsing, al woon je zeven  files van je werk af. En nu ook nog bereid zijn levenslang te leren met daarbij een hoge werkdruk. De reglementeringen zijn vaak op een weinig menselijke leest geschoeid.

Zonder uitzicht

Big brother staat op je handen te kijken, en de baas weet wanneer en naar wie je telefoneerde. Sommige bedrijven hanteren zelfs een verklikkerslijn. Ga het dan meer uitleggen. Het gevaar dat iemand je wil nekken is dus niet denkbeeldig. Toegegeven, misbruiken moeten opgespoord worden, maar... Nee, de bedrijfscultuur is niet meer wat ze was. Allemaal factoren die de werknemers zeer breekbaar maken. Stresserend. Ook aan de top is het vaak hard tegen hard, maar het is daar iets comfortabeler.
Het echtelijk en huiselijk leven schiet  daar nogal eens bij in. Als je partner ook een job heeft, verdubbelt dat het probleem. En thuis vragen de kinderen  - terecht - heel wat aandacht.
Ook buiten de werkuren is het gemeenschapsleven vermoeiend. Je moet zeker bij een vereniging of club zijn. De fysiek moet verzorgd ( fitness ), en onthaasten gaat ook niet vanzelf. Zelfs als je van de Costa Brava terugkomt ben je nog vermoeid. Vermoeidheid is een lastige levensgezellin.
Op de duur raak je inderdaad opgebrand. " burn-out ": Je staat dan al aan de top, maar je staat er alleen. Vrouw en kinderen weg. En dan besef je plots : waarvoor heb ik dat allemaal gedaan. En dan haak je af. De agenda's van psychiaters en maatschappelijk werkers staan tjokvol. Voor de OCMW burelen staat men aan te schuiven.
We hebben de samenleving zelf naar de knoppen geholpen. Maar het kon niet anders, en dààr zit het hem juist. Je kan je eigen leven niet meer leiden. Want wie afhaakt rolt naar beneden. Frustrerend is dat.
Velen kunnen de druk niet meer aan en lopen leeg. De verwachtingen die de samenleving aan iedereen stelt zijn zeer hoog. De druk op de relaties zeer intens. Steeds meer wordt geweld gebruikt door de partners onderling, door ouders op kinderen of omgekeerd, steeds vaker raken we de trappers kwijt. De agressiviteit neemt onderhand toe, ook in verkeer. Onze samenleving is aan het eroderen, lijdt aan geestesarmoede. En er zit nog geen verbetering aan te komen. Familie- en burenruzies laaien hoog op. Voor een blaffende hond, een overhangende tak, of een tuinhuisje waarvan de buur vindt dat het er illegaal staat, legt men klacht neer. Het régent klachten bij de rechtbanken. En dat komt omdat men met elkaar niet meer praat, elkaar niet meer vertrouwt  of verdraagt, jaloers is, of kwaad. Want naijver zorgt ook voor domme :problemen. Prestigegevechten omwille van een auto, kleding, een huis, geld, een reis...altijd loopt dat uit op ruzie en onverdraagzaamheid. Waarom trekken de mensen de neus op voor elkaar ?  Zoiets maakt een samenleving sowieso onleefbaar. En doen we echt onszelf aan. Uit domheid. Geestesarmoede. Er wordt niet meer geconverseerd , dat gebeurt nu via gsm, e-mail of internet. Gevolg : eenzaamheid. Het aantal oproepen bij Teleonthaal stijgt fors. Hoe is het mogelijk dat in Parijs 600 lijken van mensen die aan de zomerhitte bezweken, niet werden opgevraagd ? Is onze samenleving dan echt zo ziek ?
Stelselmatig  zijn we eigenlijk materialisten en individualisten geworden. De ellende van WO II moest weggewerkt worden, er was enorme ontbering geleden. "Een goede positie " was toen de wortel die de jongeren voor de neus werd gehouden. Ten allen prijze. Het spirituele zat in de weg. Geen tijd meer voor, en ook : ouderwets ( mei '68 ). Begrijpelijk, maar het bleek voor een stuk een vergissing, want het is moeilijk op één been lopen.
Publiciteit toont ons nu wat we ons moeten aanschaffen om " in " te zijn. Massapsychologie is de kweekvijver van handige mediamensen ( sensatie ) en marktonderzoekers ( commercie ). En we volgen ze heel slaafs, want we moeten mee met de tijd. Tot de rekening komt, samen met het berouw na de zonde. Maar dan is het kalf dikwijls al verdronken. En wiens fout is dat dan ? Alvast toch weer een hoop ellende, eventueel op te biechten in het OCMW. Het is inderdaad voor een stuk een maatschappelijk proces, een soort collectieve verdwazing en dwang : erbij zijn. Het wordt ons zo voorgehouden.
Erg is evenwel dat we deze mentaliteit ook onder hoge druk in onze kinderen pompen, samen met een prestatiedrang - school, sport...- ( waarvan het resultaat op de ouders moet afstralen ), maar dan wel zodanig dat er daar binnen in die kinderen iets crasht. En dàt repareren is vaak heel moeilijk. Dat is malheuren zoeken.

En dan is er nog de vervlakking, de verloedering, de mediatisering  van de maatschappij. Maar : de media geven het publiek waar het om vraagt. Geweld, sex, entertainment ( waar o.m. politici graag aan meedoen uit populisme ). Maar geen diepgang meer, geen interesse voor ernstige dingen. Geen niveau, dat vermoeit . Nog altijd brood en spelen... Tot daar het domdenken.
Velen raken uitgeput en opgebrand, worden zombies met rare of gevaarlijke uitspattingen. Hier begint het doemdenken : men weet niet meer waarin of waaruit : agressie, wanhoopsdaden, zelfdoding, moord, gezinsdrama's, criminaliteit.
Ook bij de jeugd slaat de vertwijfeling en de radeloosheid toe. Ze zijn soms alle houvast kwijt en weten niet waarheen met hun vragen. En juist de jongeren hebben dat het meest nodig. Jonge planten moeten gesteund worden. Maar ja, sommige vrouwen hebben meer aandacht voor hun toilet dan voor hun kinderen. Jongeren maken uiteraard misstappen, maar vragen daarbij hulp die er vaak niet  is. Het aantal zelfmoorden bij jongeren stijgt onrustwekkend. Alcohol en drugs zijn voor velen hun geliefde pijnstillers.
 
Jeugd kwetsbaar
 
De jeugd is de meest kwetsbare groep. Zij is vaak slachtoffer van moeilijke situaties. Hiervoor werden gelukkig al heel wat initiatieven genomen, hoewel de drugsplaag  niet gemakkelijk te bestrijden is. Men wil de doorstroming van drugs naar het verder leven toe doorsnijden. Drugs zijn vaak een vluchtweg uit de realiteit.
 
Zo is er o.m. in de regio Zuid-Oost Vlaanderen het " Provinciaal Intergemeentelijk Samenwerkingsverband aangaande Drugpreventie, PISAD, in Oudenaarde dat voortreffelijk functioneert. Sinds twee jaar noteert men in zijn werkingsgebied een daling van zowat 2 % in vergelijking met andere instellingen. Dit door een gedegen en intensieve  preventie, informatie en begeleiding.  Doelgroep is de schoolgaande jeugd en haar directe omgeving. PISAD heeft antennes in Brakel, Zottegem, Ninove, Denderleeuw en Ronse. Gavere komt er eerlang bij. Dat zijn de bijzonderste. PISAD ressorteert onder de burgemeesters, en werkt samen met scholen, politie, parket en jeugdverenigingen. Directrice is Mevrouw Dominique Roost. Adres: A.C. Maagdendale, Tussenmuren 17, 9700 Oudenaarde. Tel. 055/ 33 51 05, Fax. 055/ 30 13 45, e-mail,  dominique.roos@oudenaarde.be
 
In Aalst is er een eigen dienst "Alcohol- en Drugpreventie " die afhangt van de politie (dus Binnenlandse Zaken, waarvan de budgetten komen). Mevrouw Helga Monsieur, Tel. 053/ 73 27 81, Lokaal (Zonnestraat) Mevr. Sandra Haegens 053/ 73 27 80.
De anti-drugscel werkt samen met de lokale politie en andere intermediairen (onderwijs).



Wilfried Lissens