Zestiende VredesprijsEen (Vredes)pijp voor Augustijn
De zestiende uitgave van de vredesprijs, evenveel jaar geleden ingericht in het Aalsterse Vredeshuis door Johan Heirman, werd dit jaar gereserveerd voor de sociale duizendpoot Augustijn Daelemans. Inzet kan ook op de fiets, bewijst Augustijn.
De jaarlijkse Vredesprijs lauwert iemand die zich inzet voor het welzijn van de mensen, voor vrede en verdraagzaamheid. Prominente Aalstenaars terzake kregen hem al. Gek dat Augustijn pas nu aan de orde komt. Of heeft men gewacht tot hij tachtig werd? Jawel, tachtig.
Op 14 jaar gaan werken
Hij verscheen op de planken van dit ondermaanse schouwtoneel op de speldeknop Buggenhout in 1923. En dit is zeer waarderend bedoeld: Augustijn is een straatmus, en straatmussen worden zeldzaam. Je ziet hem overal waar men komt langs Aalsterse wegen, te voet of per fiets. Maar nooit stappend, Augustijn kan niet stappen. Hij snelwandelt of fietst, lijkt altijd gehaast. Kan ook niet anders, want hij zit bij meer sociale bewegingen dan er versnellingen op zijn fiets staan, zelfs al zijn dat er tien of twaalf.
Maar eerst wat vooraf ging. Hij vertelde het uitvoerig aan Welzo bij koffie met koekjes. Daar had zijn echtgenote voor gezorgd, maar zijzelf was er niet. Mag ook wel eens weg, want Augustijn is – zacht gezegd - nogal uithuizig. Negen kinderen thuis. En moeder overleed al in 1930. Augustijn moest al op 14-jarige leeftijd uit werken gaan, hoewel hij andere plannen had. Maar er moesten veel kindermondjes gevuld worden. Bij het uitbreken van de oorlog viel hij zonder werk. Na de bevrijding werd hij (gewapende) weerstander, en daarna oorlogsvrijwilliger. Na 9 maanden bezetting kon hij komen werken in Aalst waar hij ook trouwde. Had vanaf 1957 als zelfstandige een wasserij gedurende 14 jaar, (verre van een witwasserij) en fusioneerde daarna met Eurowas. Werkte ook 8 jaar als bediende bij de Aalsterse politie. Zijn eerste echtgenote, waarmee hij drie kinderen had, overleed in 1978. In 1981 hertrouwde hij met Mathilda en kwam naar Aalst wonen.
Pacifietser
We vliegen (in vogelvlucht) nog even over zijn vele wandelweggetjes, zijn curriculum is al voldoende en uitvoerig verwoord in de regionale pers: Stop de Armoede, Mensen voor Mensen, Acro, Filmclub Aalst, Fakkeltocht voor de Vrede, Zigeunerproblematiek, Stedelijke Internationale Samenwerking Aalst (SIS), Casa del Mundo, 11.11.11, parochiale werking Sint-Antonius, bloedgever ook,en overdracht van beider lichamen na hun overlijden (uiteraard) aan de wetenschap. Wat ik zou noemen : gemeenschapszin totterdood., en dit mag niet cru overkomen. Vredesbetogingen, koningskwestie, schoolstrijd, LETS en Snel|&Wel.
Het is via Lets dat hij in Snel&Wel terecht kwam (Steunpunt Welzijn) Deze koerierdienst (zie elders) is eigenlijk geënt op een plant die Augustijn zelf gepoot had: het vrijwillig ronddragen van berichten van organisaties met sociale inslag. Non-profit zeggen we nu. Van “Snel& Wel” is hij trouwens peter, hoe kon dat ook anders. Een uitvergroting van zijn idee van toen.
Augustijn is christelijk en is dat zeer overtuigd, zeer rechtlijnig. Hij wiedt de tuin van de Heer, maar dan zonder pesticiden. Geen “gedoe” of “geschipper”. Hij kijkt door een breedhoeklens, heeft nooit door de kronkelsteegjes van de politiek gelopen. Hij is een overtuigd pacifist. Hij heeft veel (van ver- en dichtbij) meegemaakt, is oprecht bezorgd, en helemaal geen sociale hoogtewerker, maar een terreinwerker.
Hoe hij tot zo ‘n gedrevenheid kwam ? Aanvankelijk gewoon omdat hij bezig wou zijn, in beweging en fit blijven. En ‘gaandeweg’ merkte hij dat achter de gevels waarlangs hij passeerde vaak nog veel noden onopgelost bleven, noden waaraan hij vanuit zijn christelijke visie mee een oplossing wil helpen geven.
Straatmussen worden inderdaad zeldzamer. Maar er zijn er gelukkig nog veel. En deze hele dikke heet Augustijn.
Steunpunt Welzijn feliciteert graag zijn oudste lid (zie foto).

W.L.