‘Een gebrek aan bijna alles’. Zo is de toestand in de Iraakse ziekenhuizen na de oorlog. Wat doet een dokter die in het Al Arnour ziekenhuis een 12-jarig meisje ontdekt, zwaar gekwetst door een clusterbom? Rik Van Woensel, voorzitter van de Stuurgroep Inernationale Samenwerking in Aalst en schoonbroer van de dokter in kwestie, doet het verhaal.
Voor dokter Geert Van Moorter en de NGO ‘Geneeskunde voor de derde wereld’ (G3W) zijn solidariteit en verbondenheid met onderdrukte en bezette volkeren geen holle woorden. Eens te meer bewijzen ze dit met hun houding in de Irak-oorlog. Tijdens de bombardementen van maart en april 2003 verliet elke westerling het land. Niet zo voor dokter Van Moorter. Geert bleef in Bagdad om de mensen te steunen en verslag uit te brengen over de gruwel van de oorlog. Bij een bezoek aan het Al Arnour ziekenhuis ontmoette hij Hiba Kasim. Het meisje was 12 jaar en zwaar gekwetst door een clusterbom. Haar jongere broertje werd gedood in dit bombardement. Dank zij de externe fixator die G3W ter plaatse bracht kon haar linkerbeen gered worden. De wonden genazen, maar haar voet groeide scheef op het onderbeen en ze kon er niet meer op lopen. Ze huppelde rond op krukken.
|
Irak heeft bekwame dokters maar in de ziekenhuizen is er na de oorlog een gebrek aan bijna alles. Er waren geen middelen om Hiba te behandelen. Daarom besloot G3W om Hiba naar België te brengen en de medische behandeling hier te laten uitvoeren en te betalen. Als het lukte zou Hiba terug kunnen lopen zonder krukken. Op 6 juni 2004 kwam Hiba naar België, samen met haar moeder en een tolk en in het gezelschap van dokter Van Moorter. Ze werd het gezicht van de campagne van G3W ten voordele van de Iraakse oorlogsslachtoffers. Judoka Gella Vandecaveye zette haar schouders mee onder de aktie en op verschillende plaatsen in Vlaanderen werden initiatieven genomen om geld in te zamelen. In het voorbije half jaar werd Hiba enkele keren geopereerd. Om het onderbeen te verlengen werd een grote externe fixator geplaatst die meerder maanden bleef zitten en die het o.a. mogelijk maakte het been te verlengen. Ze revalideert nu bij een Iraaks gastgezin in Molenbeek. De situatie in haar land blijft ze op de voet volgen, op tv en aan de telefoon met haar vader in Bagdad. Hiba wil ‘zo vlug-vlug-vlug mogelijk’ terug naar Irak. Maar ze wil vooral vrede in haar land. Ze zegt: ‘ Het doet me pijn te zien hoe de oorlog nog altijd verder gaat. Ik voel er mij heel slecht bij. Als ik mijn vader mag geloven is het in onze wijk in Bagdad redelijk veilig. Maar bij mijn tante die in Mosoel woont, was het heel onrustig. En er zijn zo veel onschuldige slachtoffers gevallen, ongewapende burgers!’
|