Levensverwachting

Onze levensverwachting is gestegen tot 76 jaar voor mannen en 82 voor vrouwen.,sedert 1990 respectievelijk met 2 en 3 jaar meer.. De vraag is dan wel : hoe ? Want de helft van de 65-plussers wordt gaandeweg zorgbehoevend. Dit lijkt o.m. in tegenspraak met het feit dat we enerzijds ook zeer ongezond leven. Onze geneeskunde moet dus wel zeer goed zijn. We eten en drinken kanker binnen. Wat mag je nu nog wel of niet eten ?. We worden (de helft van de bevolking) te dik door onaangepast (en teveel ?) voedsel, en door te weinig lichaamsbeweging.
Het feit dat we ouder worden wil ook zeggen dat we duurder worden (pensioenlast, geneeskundige kosten… vergrijzing wordt duur…)
Gelukkig gaat niet iedereen als een bolleboos door zijn grijze jaren. De 60-70 plussers zijn nooit zo actief geweest. Over het algemeen gaat het ons allemaal beter dan vroeger wat ziektes betreft. En we zijn er ook gerust in : de geneeskunde weet met alles raad. Misschien ook door dat gevoel worden we verleid tot overconsumptie. En tegelijk, ook daardoor, zijn we de grootste pillenslikkers geworden., zijn we abnormaal depressief, en is zelfdoding één van de eerste dodsoorzaken geworden in de categorie van 30 tot 50 ers (vooral dan vrouwen). De huisarts ziet ons gemiddeld 5 keer per jaar, de specialist 2 keer, en de alternatieve artd zowat 1 keer.
We worden dikker : overgewicht steeg in 10 jaar onrustwekkend. De helft van de mannen is te zwaar, tegenover éénderde van de vrouwen.
Depressiviteit treft 17 % van de Belgen, vooral jongeren en vrouwen (3 x zoveel als mannen), alleenstaande ouders, werklozen en zieken.
We zijn nogal individualistisch geworden, als gevolg van een uitgehold maatschappelijk draagvlak (gezin, relatie… het zijn niet meer zo ’n sterke ruggegraat. Tegelijk is er, gelukkig maar, een netwerk van voorzieningen uitgebouwd, voor een groot stuk ook bemand door vrijwilligers die de professionelen bijstaan. Maar het is hoe dan ook een vrij duur netwerk.