Tot de laatste dag getwijfeld

Het actief leven stopzetten, dat gevoel bekruipt je als je beslist om voortaan als bruggepensioneerde door het leven te gaan. Schijn bedriegt. Mede uit eigen ervaring kent Roger D’Hondt het maatschappelijk nut van zovele jonggepensioneerden. Dat de Erembodegemnaar een en ander ook maatschappelijk kadert mag geen verwondering wekken gezien zijn jarenlange syndicale activiteit bij de socialistische vakbond. Anderzijds vaart ook echtgenote Marie-Hélène er wel bij, zo blijkt uit ons vraaggesprek.

Lekker lang uitslapen en tv-kijken, Roger?

(ernstig)
Ik beleef het brugpensioen zeer intens. In de zin dat ik nu meer tijd heb om mij in te zetten voor een aantal projecten. Zo ben ik permanent actief als voorzitter van de vzw SOS Schulden op School en volg ik de Aalsterse sociale projecten op de voet. Anderzijds probeer ik een oude droom te finaliseren. Van in mijn jeugd interesseer ik mij voor de moderne/hedendaagse kunst. Het archief dat ik er heb aan overgehouden probeer ik nu te inventariseren om het toegankelijk te maken voor de buitenwereld. Het is opgenomen in de archiefbank Vlaanderen.
Beide aspecten cultuur en sociaal werk probeer ik ook waar te maken via mijn politiek werk als gemeenteraadslid van de Stad Aalst.
Vanaf mijn eerste dag in brugpensioen heb ik de kookkunsten van mijn vrouw proberen te evenaren. Zij werkt en dus heb ik een aantal huiselijke taken van haar overgenomen. Ik besteed elke minuut. Net zoals vroeger hou ik slechts enkele minuten per dag over aan nietsen zoals TV kijken.
 
Waarom?, vragen velen zich af.
 
Komende uit een arbeidersgezin heb ik mij steeds voorgehouden iets te willen terugdoen voor een maatschappelijk doel. Mijn principe is: een actieve mens is een gezonde mens. Bovendien lijkt het mij gewenst om een aantal ervaringen (al worden ze soms te nostalgisch uitgedrukt) door te geven in functie van de geschiedenis. Onze kinderen kregen zo van mijn moeder een aantal verhalen mee over de fabriekstad Aalst en het leven zoals het was. In vele gesprekken refereren ze naar deze woorden. De band met het verleden lijkt mij een goed basis om de toekomst in te schatten.
 
Het brugpensioen wordt vanuit bepaalde hoeken in vraag gesteld. Zal jij een van de laatsten zijn die ervan kon genieten?
 
Ik heb tot de laatste dag getwijfeld om in brugpensioen te gaan. De reden hiervoor was het gevoel dat me bekroop om een toch wel belangrijk deel van mijn leven te moeten afsluiten. Ik hou van een actief leven met uitdagingen. Dat was ook zo geweest bij mijn professionele job evenals bij mijn cultureel, maatschappelijk en politiek werk dat ik na mijn dagtaak verrichte. Ik heb mij onmiddellijk kunnen aanpassen.
Gelet op de problemen die zich situeren binnen de pensioenfondsen en de vraag van het VBO om langer te werken blijkt dat verworvenheden in vraag worden gesteld en zelfs in het gedrang te komen. Ik stel vast dat het bedrijfsleven hier een bewuste rol speelt. Vanaf de jaren '80 waren brugpensioenen het lokaas om werknemers te laten afvloeien. Gevolg de loonlasten verminderden en een deel van de pensioenlasten werden naar de staatskas doorgeschoven. Nu het aantal tewerkgestelden op peil staat, in de ogen van het VBO,  vraagt men de werknemers meer uren te presteren zonder loonsaanpassing en het brugpensioen af te schaffen. Dit alles onder het mom van de concurrentiekracht. Ik vrees dat de werknemers eens te maar de speelbal zijn terwijl het VBO het meest aan de bal is.
Mensen die na een professionele carrière van 35 a 40 jaar in een brugpensioen willen stappen en daarvoor (zoals nu ook) een (klein) deel van hun pensioensinkomen willen opofferen, dat moet mogelijk blijven. Onlangs was ik op bezoek in de Koninklijke Musea van België te Brussel en daar stelde ik vast dat in de receptie van het museum en bij sommige suppoosten bruggepensioneerden tewerkgesteld zijn die zich enkele uren per dag ,gratis, inzetten voor de bewaking van het museum. Het blijkt dat het hier om mensen gaat die al jaren supporter zijn van dit museum en op die manier blijkbaar een wens hebben in vervulling zien gaan. Een mooiere afsluiting van een actieve loopbaan kan men zich niet indenken. Zo zijn er duizenden mensen in verenigingen actief die hun hobby uiteindelijk zouden kunnen waarmaken als bestendige bezigheid. De maatschappelijke toekomst van de gemeenschap zal er wel bij varen.