Gepensioneerden kunnen voor een spotprijs met de trein naar zee maar ze kunnen nog veel meer. Jos De Geyter vindt het belangrijk dat ouderen zich niet laten uitstoten maar zo lang mogelijk (‘tot de laatste snik’) blijven leven, meeleven, meedoen. De maatschappelijke inzet stopte bij Jos niet met de oppensioenstelling.
Jos, enkel je leeftijd verraadt dat je gepensioneerd bent. Je werkt (op vele fronten) en je werkt niet. Je bent actief maar officieel niet actief. Hoe zit dat, hoe voelt dat?
De laatste 30 jaar van wat men noemt de ’beroepsloopbaan’, was ik werknemer bij de KP-Vlaanderen. Deels in Brussel, deels in Aalst. Zowat van bij het begin bood ik mijn vrijwillige diensten aan bij de VZW Kontaktcentrum Mikis Theodorakis, nu Trefcentrum De Nieuwbeek. Ik sprong er mee in de bres voor de bediening, administratieve hulp, het leiden van debatten, bijhouden van de rekeningen enz. Dit langdurig engagement is uiteraard niet stil gevallen bij het pensioen. Er zijn integendeel een aantal engagementen bij gekomen: de ’Werkgroep Stop de Armoede’, redactiemedewerker van het tijdschrift ’Welzo’ van Steunpunt Welzijn, Wijkfeest Rechter Oever, de redactie van het Aalsters KP-tijdschrift ’t Ajuintje, de stedelijke raad voor Internationale Samenwerking. Deze laatste is de stimulator sinds het prille begin, nu 10 jaar geleden, van de Casa del Mundo, het jaarlijks Wereldfeest in Aalst.
Genoeg dus om er op zijn minst een fulltime kracht voor nodig te hebben.
Waarom die vrijwillige inzet?
Enerzijds, en dit ligt in de lijn van mijn inzet voor de KP, uit een gevoel van noodzakelijke solidariteit en om zich op één of andere manier nuttig te maken in het sociale leven. Anderzijds om mezelf een integrerend deel te voelen van het maatschappelijke gebeuren, al was het maar om de simpele reden dat sociale contacten het cement zijn dat mensen bindt. Duidelijk is daarbij dat het fameuze gevreesde ‘zwarte gat’ bij mij geen enkele kans maakt. Het recept: blijf bezig, uiteraard zover de gezondheid het toelaat, sluit je niet op, het leven heeft ook buiten nog zeer veel te bieden.
Waardering moet je verdienen?
Vrijwilligers moeten geapprecieerd worden voor de bijdrage die ze leveren.
Anderzijds kan van hen verwacht worden dat ze enig respect opbrengen voor de geldende regels, taken, dagorde, kortom voor de normale gang van zaken.
Verloning kan niet, dan is het geen vrijwillige arbeid meer, maar gedane kosten moeten kunnen gerecupereerd worden en een deugdelijke verzekering mag niet ontbreken. Van een vrijwilliger kan men tenslotte inzet, discipline en van alles vragen, niet verplichten.
Vanuit de hoek van gepensioneerden bekeken heeft vrijwillige inzet wel enige voordelen t.o.v. normaal werken. Laat het ons zo stellen dat de meeste druk van de ketel valt, dat stress weinig kans krijgt. Het grote verschil tussen werk en pensioen is wellicht dat je met je beschikbare tijd veel soepeler kan omgaan en misschien ook wel dat je nu voldoening kunt putten uit de mogelijkheden om jonge krachten in de loopbaan te begeleiden en zelf in alle kalmte afscheid kan nemen van de beroepsloopbaan.
Wat betekent pensioen wel en niet?
Dit is uiteraard een zeer persoonlijke appreciatie.
-Voor velen te klein om werkelijk comfortabel te leven.
-De angst voor kleine kwaaltjes die met de dag dreigen groter te worden. -Veel tijd voor... (zelf in te vullen) -Enkele voordelen qua openbaar vervoer vb. met DE LIJN gratis van huis naar Trefcentrum De Nieuwbeek of voor € 3 met de trein naar zee om garnalen of pladijs.
-Vele gepensioneerden zeggen ’We hebben tijd te kort’. Wij vragen ons dan af: ’Om wat mee te doen?’ Wegkruipen in Benidorm? De rol van bomma of bompa spelen wat echt lovenswaardig is? Of gewoon leven, meeleven, meedoen en er van genieten tot de laatste snik? |
Van de redactie
