Denk ze eens weg, de gepensioneerden incluis bruggepensioneerden, en een heel stuk warmte verdwijnt uit ons verenigingsleven.
De samenleving kan gewoon niet zonder de ‘zogenaamd niet meer actieven’, maar de waardering gaat bijlage niet zo ver dat er een deftig statuut is voor vrijwilligers, dat in de debatten over het brugpensioen lovend gesproken zou worden over hun sociale inzet of dat ze als voorbeeld voor de jongere generaties zouden opgevoerd worden.
Integendeel hangt er een sfeertje van zwartwerkerij (de klussende opa’s), profitariaat (de gratis-autobussers, weet je wel) en ondeugdelijkheid (wij zullen wel blijven werken tot over ons 65 jaar…) rond de grijze haren en kale hoofden.
De samenleving betaalt de uitkeringen, zorgt voor verzorging (altijd te weinig, maar koken kost geld) en koffietafels zullen er altijd zijn voor de ‘derde leeftijd’.
De welverdiende rust na de beroepsloopbaan wordt evenwel door velen ingevuld met een flinke dosis sociaal engagement. Dezelfde samenleving die zegt het vrijwilligerswerk zo ontzettend belangrijk te vinden staat er amper bij stil dat dit voor een groot deel door ouderen verricht wordt.
In het debat over de ‘ideale pensioenleeftijd’ en uitstapregelingen gaat het over van alles behalve over het grote potentieel aan sociale inzet onder de derde (en tweeënhalf) leeftijders. Dat komt allicht doordat de vrijwilligersverenigingen nog erg zwak staan en men in het sociaal-economisch overleg nog niet gewend is om welzijnseffecten te onderzoeken van mogelijke nieuwe maatregelen. Om maar meteen een knuppel in het hoenderhok te gooien: waarom niet aan gepensioneerden die vrijwilligerswerk verrichten extra pensioenrechten toekennen? Misschien kunnen zelfs de culturele en sociale sectoren een deeltje mee helpen betalen… Of waarom in eindeloopbaanregelingen geen plaats voorzien voor vrijwilligerswerk?
Mogelijkheden genoeg, vragen te over… alleen: ze moeten gesteld worden en dat we de ouderen sociaal gezien niet kunnen missen, horen we nog véél te weinig. |
Van de redactie
