Naar een schone oude dag, ver weg
De vergrijzing, de wachtlijsten van rusthuizen, het prijskaartje van rusthuizen… we weten het onderhand wel allemaal. Of niet? Een onderbelicht aspect is het van hier naar daar verplaatst worden van een groeiend aantal bejaarden. Nieuwe nomaden, zeg wel!
Hun gemiddelde leeftijd: 80+
Hun gezamenlijk probleem: op zoek naar een voorlaatste rustplaats.
Hun bezigheid: om de zoveel tijd overgeplaatst van ziekenhuis, revalidatiecentrum, kortverblijf, dagverblijf,…
Eindpunt: velen belanden ergens in de regio in een vrijgekomen rusthuisbed.
Zijn dàt even krasse 80-plussers, zou je denken, maar nee. Het gevolg van dit alles is dikwijls een veel snellere achteruitgang van de geestelijke toestand, het verlies van vele vrienden voor wie ze nu te ver wonen om er zelfstandig heen te gaan. Ze vereenzamen en zijn bijna uitsluitend aangewezen op professionele zorg zelfs voor een beetje verzet, animatie.
|
De reeds overbevraagde personeelsformatie in de rusthuizen kan naast de vervulling van de basisbehoeften van de residenten, onmogelijk de taak van het luisterend oor, de vrijblijvende vriendenbabbel waarmaken.
De rusthuisbewoner wordt er allesbehalve gelukkiger door en wordt extra klagend en eisend: van een ‘schone oude dag ‘ gesproken.
De overgrote meerderheid van de zoekende bejaarden sterft op de wachtlijst, en geraakt te dikwijls uit noodzaak meerdere keren in het ziekenhuis. Deze verblijven meestal ook langere tijd in het ziekenhuis: de kosten voor de ziekte verzekering zijn navenant.
Velen die relatief ver van huis worden geplaatst, verliezen ook hun huisarts, omdat die de verre verplaatsing niet kan incalculeren in zijn drukke agenda .Dat dit tot risico’:s en meerkost leidt, is alweer duidelijk.
Zijn er remedies?
Belangrijk zijn de planning van nieuwe rusthuisbedden maar ook het woonbeleid en de thuiszorg.
Alleszins kunnen een aantal steden ervoor zorgen dat zij de hun toegewezen RVT-bedden (*) zo snel mogelijk realiseren. Daarbij zal veel realiteitszin en daadkracht vereist zijn.
Luxeprojecten zijn daarbij uit den boze. Elke frank moet zuinig besteed worden om zoveel mogelijk noden te kunnen lenigen. Er is veel geld tekort om alle nood te lenigen. De plannen voor bijv. het nieuwe Hopperankrusthuis in Erembodegem voldoen niet op dit criterium: veel te duur. Hopelijk is bijsturing nog mogelijk.
De aanpassing van vele woningen aan de noden van hun ouder wordende bewoners zal prioritair moeten worden gefinancierd .De thuiszorgdienstverlening zal jaarlijks een groei van wel 10% moeten kennen om de vraag efficiënt te beantwoorden.
De mantelzorger moet significant worden betaald voor de maatschappelijk en menselijke winst die het verzorgen van zijn ouder betekent.
Enkel op deze manier kunnen we een halt toe roepen aan de gedwongen deportatie van vele zorgbehoevende hoogbejaarden.
Dr. Andreas Verleysen
(*) Een RVT-erkenning (= Rust- en Verzorgingstehuis) houdt meer subsidie in voor professionele verzorging dan een gewoon rusthuisbed. |
Van de redactie
