Marie Perdaens uit Aalst weet wat het is, arm te zijn. Ze maakte veel mee in haar leven. Daar bleef ze niet mee zitten. Ze wil met haar ervaringen iets doen. Zij wil de afstand helpen overbruggen tussen overheid en armen. Blijkbaar overtuigde ze de overheid, want sinds half oktober is ze in dienst bij de federale overheid als ervaringsdeskundige.
24 november. Marie staat te wachten aan het station Gent-Sint-Pieters. Deze voormiddag is ze nog op haar bureau in Brussel geweest, maar straks vertelt ze aan een groep OCMW-personeelsleden hoe het is arm te zijn, hoe je het wordt, wat er allemaal komt bij kijken om eruit te geraken… Steunpunt Welzijn ontwikkelde voor het Gentse OCMW een vormingsreeks over de mechanismen van uitsluiting en achterstelling. Daar hoort ook het verhaal van een ervaringsdeskundige bij, volgens een beurtlijst. Een van hen, Marie, volgde de driejarige opleiding ervaringsdeskundige in de armoede (De Link) en hoefde niet lang op werk te wachten. Terwijl we naar het vormingslokaal rijden, heeft Marie het over… afstand.
Je hebt dan werk, er wordt gerekend op jou, maar… het is daar – zoals overal – heel erg gecomputeriseerd. De informaticakennis van mensen die lang werkloos zijn is beperkt. ‘We zullen opleiding moeten volgen’, zegt Marie.
Goed dat mensen daar kansen voor krijgen van hun werkgever.
Wat heb je al kunnen doen, Marie? Ze vertelt over een brochure die bestemd is voor armen, maar eigenlijk onbegrijpelijk was. Ook psychologisch zat het niet helemaal goed. Zo voelt een dakloze zich niet aangesproken in de u-vorm. Die denkt meteen dat het voor anderen bedoeld is. Het herschrijven van informatie vanuit armoede-ervaring is een kloof helpen dichten.
Zouden ze je niet beter brugfiguur noemen, Marie?
Marie zegt niet neen. We drukken op ‘2’ en de lift gaat omhoog naar een groep waarin ook een instructeur met eigen armoede-ervaring. Het zal een boeiende, blikverruimende ervaring worden. Armoede, denk niet te gauw: we weten er alles over.
P.D. |
Van de redactie
