Bangladesh: overbevolkt, armoede en ziektes, corrupt, natuurrampen…maar ook land van water, goedlachse mensen, prachtige natuur.
In zo’n land waren we 14 dagen onderweg, met de fiets, en fietsen in Bangladesh is bepaald geen lachertje, zeker nu niet na de hevige overstromingen van deze zomer.
Voor miljoenen mensen in dit land zagen oktober er ellendig uit. Het waren de ergste overstromingen van het decennium; gevolgen van de ontbossing van de Himalaya en van het smelten van de ijskap. Al het water moest ooit Bangladesh passeren en zo ging twee derden van het land onder, terwijl de regering heel weinig deed…
Door dit gebied liep onze fietsroute; het leek wel het parcours van de” Camel Trophy”, in de modder en de regen weliswaar.De eerste dagen ploeterden we door de vette klei, terwijl de theepluksters volop aan ‘t werk waren op de theeplantages. Kinderen speelden, zich niet bewust van het besmettingsgevaar, in de overal aanwezige poelen of plassen, waarin ze zowel zichzelf, hun kledij als hun koeien of ossen een wasbeurt gaven.Overal was men druk in de weer om de vissen te vangen die vanuit de overstroomde “Beels”(permanente meertjes) nu vrijelijk de rijstvelden binnendrongen.
De Bengalen dwingen ons respect af. In deze zo moeilijke situaties blijven ze hun levenslust bewaren en hun vindingrijkheid gebruiken om zich te verplaatsen. Willem (1) heeft de sympathie van de lokale bewoners; hij spreekt reeds een aardig mondje Bengaals, wat de omgang natuurlijk een heel stuk vergemakkelijkt. Hier kwam zelden een blanke; dat merkten we al snel toen de mensen in de dorpen ons nieuwsgierig maar erg vriendelijk begaapten tot sommigen het er wel eens moeilijk mee kregen.
Vooral in Dhaka, de hoofdstad, was het ellendig voor de armsten. De sloppenwijken waren onbewoonbaar geworden, straten weggespoeld, bruggen ingestort; geen wonder dat diarree en tyfus talrijke slachtoffers maakten.
De belangrijkste bedreiging voor de volksgezondheid blijft echter tbc, waarvan het aantal patiënten nog altijd een stijging kent. Het cijfer van nieuwe leprapatiënten stabiliseert gelukkig, vooral door de vroegtijdige opsporing en opvolging in.de hospitalen van de Damiaanactie, die vooral operationeel zijn in de bestrijding van deze beide ziekten.
Ons bezoek aan de drie ziekenhuizen, waar we telkens een interessante uitleg kregen van de plaatselijke dokters, was voor mij niet schokkend, wel confronterend.
Verminkte mensen zonder voeten of tenen,etterende wonden, daarbij de rochelende geluiden van de tbc-patiënten,en dan die geur…Toch waren het die trieste, vragende ogen die mij het meeste raakten en bijbleven.
Wat doe je met al deze ervaringen?
Ze meenemen op het vliegtuig en dan, terug thuis gekomen……..er iets mee doen,zeker weten!, want
‘Solidariteit over alle mogelijke grenzen heen is geen hol begrip, maar is vaak de oplossing voor concrete noden van concrete mensen’ (R.P.)
Hilde
(1) Willem Gees was in een vroeger leven coördinator van de sociale werkplaats De Loods (Aalst) en is thans verantwoordelijke van Damiaanactie voor Bangladesh. |
Van de redactie
