Ik ben zo eenzaam zonder jou...

...Will Tura  heeft met deze song de halve wereld een tijd lang in een tranendal herschapen. Een lichte overdrijving, goed, maar : eenzaamheid ligt dus voor heel veel mensen heel erg gevoelig. En wie zegt dat hij / zij  zich nooit eenzaam heeft gevoeld, moet aan de leugendetector. Erger wordt het evenwel als de eenzaamheid structureel, dus constant, in je leven binnensijpelt. En er komen in dat opzicht kwaaie dagen aan. De gevoelens worden opgekrikt.  Geen enkele mens is gemaakt om als paalzitter door dit leven te gaan.
Dumpen
Knagende eenzaamheid is niet hetzelfde als alleen zijn, zelfs niet heel langdurig. Het kan een bewuste keuze zijn. Denk bijvoorbeeld aan de onwezenlijk strenge Cistercienzermonnik  - kan men het wel begrijpen ? Voor die stilte, doodstil is niet het juiste woord, rustgevende verbondenheid met de omringende gemeenschap…zoeken nogal wat mensen, de drukte beu, naar abdijen en kloosters. Bezinningsweekends bieden misschien vooral dat rustgevend gevoel dat in onze maatschappij met haar overdreven drukte- en decibelgehalte aan het eroderen is. Het wordt vervelend te herhalen dat we egocentrisch en egoïstisch geworden zijn, 'over onze toeren', maar zo is het toch.
Eenzaamheid, met nefaste fysische en psychische gevolgen (ziekteoorzaak nummer één is stress), is het gevolg (kan je zien op de dagelijkse berichtgeving) van het feit dat sociaal-maatschappelijke functies wegsmelten door een soort officiële opwarming van onze sociale voorzieningen, die o.m. aan (OCMW)-loketten geregeld worden. Gelukkig maar, want anders was de ellende niet meer te overzien. Maar wel ten koste van meer persoonlijke kontakten (familie, vrienden...) We dumpen sociale aangelegenheden meer en meer. De gemeenschap lost het wel op, waar betalen we anders voor... Maar wie daarmee te maken heeft, kan zich wel aan zijn lot overgelaten voelen. Eenzaamheid...
Meetellen
Zijn thuislozen eenzaam, gevangenen, echtgescheidenen, migranten, werklozen, zieken, ouderlingen in tehuizen? Niet altijd. Wel als ze uitgerangeerd zijn, afgeschreven of niet meer meetellen. Dààr ettert en woekert eenzaamheid. Dat kan levensbedreigend zijn.  En - zeer pijnlijk - wat voelen mensen die weten dat ze door een niet meer te herstellen ziekte  langzaam weggaan uit dit leven waarvan ze waarschijnlijk zo erg veel hebben gehouden. Wie kan dat begrijpen, en hen daarbij helpen. Eenzaamheid...
In het licht van wat we ècht voor elkaar kunnen betekenen, wil ik nog een oproep doen. Willen we eens ophouden met de schone schijn die er al te vaak bij is. Jacques met de hoed die op zijn service-club. 80 euro betaalt voor een fles champagne in het bijzijn van een begoed publiek, maar aan zijn voordeur niet thuis geeft voor één euro voor een sticker tegen hongerend Afrika… Je herkent het wel
Of nog: eenmalige gewetensusserij van het type ‘nodig met kerst een eenzame uit’. Na een al of niet geslaagde culinaire kerstnacht mag die man of vrouw terug de nacht in, zoals je de kat buiten laat, terug - en daar gaat het toch over - de eenzaamheid in. Goedbedoeld, daar niet van, maar worden die mensen er ook echt beter van?
Er lopen meer eenzame mensen rond dan we denken. Ook na de ‘prettige feesten’ stellen zij elke blijk van warmte, genegenheid, vriendschap op prijs.