Vier keer per jaar glijdt in 1200 brievenbussen - vooral maar niet uitsluitend - in Aalst en de Zuid-Oost-Vlaamse hoek een Welzo.
Welzo met stafrijm op Welzijn en de verwondering van Zo. Tussen Zuid en Oost, verder kijken dan de neus lang is.
In gemeente G weten ze van aanpakken over armoede, in rusthuis R mogen huisdieren voor gezelschap zorgen, in straat S jagen ouderen met een petitie jongeren van straat, in ocmw O nemen ze een origineel thuiszorginitiatief. Dit soort inspiratie wil Welzo op een warmegolfstroom laten circuleren.
Met een vleugje kritische notenolie. We zouden zogezegd al tevreden moeten zijn als er maar een half miljoen werklozen meer zijn, als het cijfer zelfdodingen een beetje naar beneden gaat, als het bestaansminimum nu leefloon noemt,...?
Gaat het met welzijn en mensenrechten de goede kant op of net niet?
De ogen niet sluiten, de mond niet verzegelen, de oren open houden... Welzo werkt eraan mee en - heel verteerbaar, maar vier keer per jaar - geeft de redactie verslag.